บริเวณผาชะนะได จะเป็นลานหินกว้างไว้สำหรับกางเต๊น และมีลำธารไหลทอดยาวไป แล้วเกิดเป็นน้ำตกหลาย ๆ ระดับชั้น มีชื่อเรียกว่า น้ำตกห้วยพอก การเดินทางขึ้นผาชะนะได สมัยก่อนจะใช้การเดินเท้าเท่านั่น เพราะถนนหนทางที่ใช้ขึ้นไปต้องไต่ไปตามระดับภูเขา หลัง ๆ มา ทางอุทยานแห่งชาติขึ้นไปสร้างที่ทำการข้างบน มีการทำถนนเป็นช่วง ๆ ทำให้การเดินทางด้วยรถสามารถทำได้ แต่อาจจะต้องเป็นรถ โฟร์วิว เท่านั้น เพราะถนนไม่ได้สะดวกเท่าไหร่ แต่ถ้าจะให้ได้อารมณ์ในการเดินทาง ต้องใช้วิธีการเดินเท่านั้นถึงจะสัมผัสได้ถึงรสชาดของชีวิต และเป็นการเช็คสมรรถภาพร่างกายอีกด้วย

ในการเดินทางแต่ละทริปของพวกเรา ก็จะมีเหตุการณ์ต่าง ๆ ให้ประทับใจ จนไม่อยากจะลืมเลือนอยู่หลากหลายเรื่อง ทั้งเรื่องฮากระจาย และฮาไม่ออก

ไม่ว่าจะเป็นในขณะเดินทาง

เราอาจจะเจอช้างกำลังจะตายอยู่กลางป่า

หรือเหี้ยภูเขา กำลังปีนป่ายหน้าผา

หรือฝูงฮิปโปบก กำลังเล่นน้ำตก

ทุกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ทุกสิ่งที่ได้สัมผัส ล้วนฝังลึกลงในความทรงจำ ที่ยากจะลืมเลือน
และไม่อาจอธิบายเป็นตัวอักษรให้ผู้ที่ไม่ได้สัมผัสด้วยตัวเองเองเข้าใจได้

อดใจรออีกนิดนะ เราจะได้พบกัน

“ป่าดงนาทาม”

ปล. เดี๋ยวพรุ่งนี้จะมาเล่าเรื่องลึกลับในป่า และวิธีการรับมือกัน

เพราะฉะนั้น…..
เราทั้งหลายซึ่งไม่ใช่หมา ต้องไปกิน!!!
เมื่อกินแล้วใครจะเหมือนหมา ก็ค่อยว่ากันอีกที

ของที่ระลึก

WordPress นะ WordPress ทำ Slide ฉั๊นหายหมดเลย โอ้ยย จะบ้าตาย

ช่างหัวมัน

5555555555555

ทำไงดีหว่าา -*-

กุยังเสียดายอยู่นะ

เหี้ยเอ้ย

รูปแรด ๆ ของพวกกู หายหมด

(วันที่ 209 ในปีอธิกสุรทิน)

เมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 157 วันในปีนั้นจะครบรอบ 1 ปี

Today is my Birthday!!!

I’m not a childddddddddddd!!!!! akkkkkkkkkkkk lol

ความสุขมีหลายด้าน มีทั้งด้านมืดและด้านสว่าง เราจงเลือกเดินในทางแห่งความสุข ที่เราคิดว่าเราสามารถควบคุมได้ จงเป็นผู้ควบคุมความสุข อย่าให้ความสุขควบคุมตัวเรา เพราะเมื่อไหร่ที่ความสุขเป็นผู้ควบคุมตัวเรานั้น จะกลายเป็นความไคร่ และความลุ่มหลง ข้ามเขตของคำว่าความสุขไปแล้ว

จงดำเนินชีวิตให้พรั่งพร้อมด้วยความสุข
จงมีความสุขแต่เพียงพอดี

นายรู้มั๊ย ว่าหลาย ๆ ครั้ง หลาย ๆ ที ที่พี่อยากจะพูด อยากจะคุยกับนาย อยากระบายและเล่าความรู้สึก ลึก ๆ จากข้างในของพี่ให้นายฟัง แต่ทุกครั้ง นายดูเหมือนจะไม่สนใจที่จะฟังเลย มันเลยทำให้พี่ไม่กล้าและไม่อยากที่จะพูดออกไป หลาย ๆ ครั้งที่ดูเหมือนว่าพี่ทำตัวน่ารำคาญ แต่นั่นเพราะอะไรนายก็คงจะรู้อยู่แก่ใจตัวเอง เพราะรักไงหล่ะ คำว่า ” รัก ” สำหรับ พี่ คือ การเอาใจใส่ ดูแลห่วงใย ซึ่งกันและกัน ย้ำนะครับว่า ซึ่งกันและกัน ไม่ใช่ฝ่ายใด ฝ่ายหนึ่งเท่านั้น

แล้วเคยไหม .. เช่นพี่.. ที่อยากจะเข้าไปมีส่วนร่วมรับรู้ในแทบทุกเรื่อง (หรืออาจจะบอกว่า ทุกเรื่อง เลยก็ว่าได้) ของนาย ไม่ว่านายจะทำอะไร อยู่ที่ไหน เหนื่อย เศร้า เสียใจ ดีใจ พี่อยากเป็นคนหนึ่ง ที่ได้ยืนอยู่ ณ จุดที่นายเดินเข้ามาบอก.. โดยไม่ต้องให้พี่ไปคอยไถ่ถาม

อย่างน้อย การที่นายเดินเข้ามาหาพี่ เพื่อบอกว่านายทำอะไร รู้สึกอย่างไร ก็คงทำให้พี่รู้สึกดี ได้มากกว่า ที่พี่จะต้องคอยไคว้คว้าหาคำตอบ เพราะถ้าพี่ต้องทำเช่นอย่างหลัง พี่คงรู้สึกว่า พี่ไม่อยู่ในสายตาของนายเลย นายถึงไม่เคยให้พี่รับฟังเรื่องใดๆ ของนายเลย..

แต่ก็อีก นั่นล่ะ ในทางตรงกันข้าม นายอาจจะอยาก (หรือว่าไม่อยาก) ให้พี่ถาม เพื่อที่นายจะได้รู้ว่า พี่เป็นห่วงนายเท่าไร ใครหลายๆ คนก็ปรารถนาที่จะให้มีใครสักคน มาคอยไถ่ถามสารสุขสุกดิบ.. พี่เองคงต้องยอมรับเฉกเช่นเดียวกัน.. ว่าพี่ก็ต้องการ

พี่.. น่าจะถือได้ว่าเป็นคน “ปากหนัก” ถึงแม้พี่ จะเป็นคนคุยเก่ง แต่หากต้องเจอกับเหตุการณ์ที่ทำให้ทุกข์ อึดอัด เสียใจ ความเงียบก็จะเข้ามาครอบงำทันที ไม่ถามก็ไม่พูด คิดอะไรก็มักเงียบไว้ก่อน พี่อยากบอกนายว่า หากนายคิดอะไร อยากถามอะไร นายถามพี่ได้เสมอ..

โตมาจนป่าน นี้ พี่ได้ฟังเรื่องราวอะไรมาหลายๆ เรื่อง ฟังเพลงมาหลายๆ เพลง ที่มักจะสอนเสมอว่า ให้เว้น “ทีว่าง” ระหว่างคนสองคน คนทุกๆ คนต่างก็ต้องการมุมสักมุม ที่เป็นของตัวเอง.. พี่เข้าใจ.. แต่พี่มักจะทำไม่ได้เสมอ

ที่รัก.. พี่ไม่รู้ตัวหรอกนะ ว่าพี่เว้น “ที่ว่าง” ให้นายบ้างหรือเปล่า บางครั้งบางเวลา พี่อาจจะเรียกร้องจากนายมากมาย น้อยใจก็เท่านั้น ขี้แยก็เท่านั้น แต่นั่นเป็นเพราะพี่ห่วงและ care นาย

นายรู้มั๊ย พี่มีความสุขขนาดใหน เวลานายเอ่ยถาม หรือเวลานายกอดพี่ ( ถึงแม้จะไม่รู้ว่านายเต็มใจหรือไม่ก็ตาม ) เวลาเดินไปด้วยกัน โดนแฟนเกาะแขน โอบใหล่ หรือจับมือกัน นั่นแหละคือความปรารถนาสูงสุด ที่ต้องการ ในนิยามของคำว่าแฟน สำหรับพี่

หลาย ๆ ครั้งที่โดนปฏิกิริยาตอบโต้กลับมาจากนาย จนพี่คิดว่า ตัวเองคงไม่มีค่า และไม่มีความสำคัญเลยแม้สักนิด ที่จะทำให้นายได้เกิดความภาคภูมิใจ ว่าเป็นแฟนกัน แต่กับคนอื่น ดูสนใจ และห่วงหา จนออกนอกหน้า จนบางครั้ง ก็แอบน้อยใจอยู่ลึก ๆ แต่นั่นไม่สำคัญหรอก เพราะพี่จะพยายามเข้าใจ ว่าเป็นนิสัยของนาย

และอีกหลาย ๆ ครั้ง ที่นายเห็นพี่แสดงอาการน้อยใจ พี่รู้ว่านายคงคิดว่า ” เอาอีกแล้วไอ้นี่ น้อยใจอีกแล้ว ” และเวลานั้น นายคงเอาคนอื่นมาเปรียบเทียบกับพี่ และคิดว่า คน คนนั้น คงจะดีกว่าพี่ในทุก ๆ กรณี เลยทำให้นายไม่สนใจ และไม่ต้องการ ที่จะไปง้อ หรือ ไปสนใจอะไร และนั่น ยิ่งทำให้พี่ คิดว่า พี่เป็นคน ” ไม่สำคัญ ” ในสายตานายเสมอ

เมื่อเริ่ม คบกัน นายอาจจะยังพอใจ ที่จะไม่มีมุมโปรดของตัวเอง แต่นานๆ ไป พี่ไม่อาจรู้ได้ว่านายจะยังคิดเช่นนี้หรือไม่..

หากวันใด ที่นายต้องการ “ที่ว่าง” บ้าง นายบอกพี่นะ คนดี.. บอกดีๆ พูดให้พี่เข้าใจ นายรู้จักพี่มากพอที่จะทำให้พี่เข้าใจ ว่าเหตุใด นายอยากจะสร้าง “มุมโปรด” ของนาย..

วันใดที่นาย คุยกับพี่ว่านายอยากจะมี “มุมโปรด” พี่ขอเพียงให้นายวางกรอบรูป ที่มีเราสองคน ไว้ที่มุมส่วนตัวของนายด้วยนะครับ นายจะได้รู้สึกว่า พี่ มองนายเสมอ และรอนายออกมาหาพี่บ้าง

ไม่ได้หวัง ให้นายมาสนใจตลอดเวลา แต่อยากให้นายรู้ว่า พี่ห่วงหาทุกลมหายใจ

สนใจกันบ้าง นะครับคนดี ก่อนที่จะไม่มีพี่คนนี้คอยใส่ใจ

รักเสมอ

จาก คนคนนี้ คนที่รักนายหมดใจ


การที่ได้จ้องมองเข้าไปในเบื้องลึกของเขา
ทุกครั้งนั้นฉัน . . จ้องมองเหมือนอยากจะค้นหาคำตอบ
“ทำไงนะ เธอถึงจะคิดกับฉัน เหมือนที่ฉันคิดกับเธอ”
ฉันรู้ดีว่ามันเป็นไปไม่ได้ ฉันจึงไม่เรียกร้อง
ตลอดเวลาฉันกลัวที่จะต้องเสียเธอไปกลัวจะเจ็บปวด
หลายครั้งที่เเกล้งเป็นเดินผ่าน เเกล้งเป็นมองไม่เห็น ไม่สนใจ
เเต่เพราะ “กลัว”… กลัวใจตัวเอง

เท่าที่ฉันรู้สึก ช่วงเวลาที่อยู่กับเธอมันมีความสุขเเละงดงามที่สุด
ความรู้สึกนี้ .. ฉันไม่รู้ว่า .. จะรักษามันไว้ได้จนถึงเมื่อไหร่
ไม่รู้ว่า .. จะได้รักเธอเเบบนี้อีกจนถึงเมื่อไหร่
ความรักของฉัน .. ที่ให้เธอเป็นเพียงสายใยบาง ๆ
ที่พร้อมจะขาดลงได้ทุกเมื่อ
หลายครั้งที่สายใยบาง ๆ ต้องโอนเอนอ่อนไหวเพราะเเรงลม
หลายความที่ตึง .. หรือหย่อนเกินไป

เเต่นั่น .. ยิ่งทำให้ฉัน .. ไม่มีวันลืมเธอได้เลย
ต่อจากนี้ฉัน .. ก็จะให้สายใยเส้นนั้นผูกเชื่อมเราสองคนเอาไว้
ให้เธอได้รับรู้ถึงความผูกพันจากปลายทางเสมอ
สักวัน .. หากไม่สามารถยืนอยู่ที่เดิมได้เเล้ว
ฉัน .. อยากจะให้สายใยนั้นเป็นเครื่องย้ำเตือนความทรงจำ
ว่าครั้งหนึ่ง “ฉันเคยชอบเธอ”
ปลายทางของเส้นใยนั้นจะเป็นที่ส่งผ่านความรู้สึก..เเม้จะไม่มีผู้รับก็ตาม
*———————-*
จะมีใครบ้างมั๊ยนะ ที่กำลังรู้สึกแบบนี้เหมือนกับฉัน

คนเราเป็นส่วนหนึ่งของสังคม
สังคมเป็นตัวกำหนดเส้นทางให้เราเดิน
หลาย ๆ เรื่องราว หรือหลาย ๆ สิ่งก่อนที่เราจะทำ
เราต้องคิดให้ถ้วนถี่ ว่าถ้าทำไปแล้วสังคมรอบข้างจะคิดยังไง

ฉันเป็นคนหนึ่งที่แคร์สังคมพอสมควร
ถึงแม้บางครั้งบางที จะชอบทำอะไรที่สวนกระแสสังคมก็ตาม
ทุก ๆ ครั้งที่พยายามวางตัวให้ดีในสังคม
สิ่งที่ตั้งใจจะทำต้องมาพังลงเพราะคนรอบข้าง
หลายเรื่องหลายราวที่ต้องเก็บงำไว้คนเดียว
บอกใครก็ไม่ได้ หมดหนทางที่จะระบาย

เรื่องบางเรื่อง เราเก็บไว้คนเดียวยังดีกว่าที่จะไปพูดให้คนอื่นฟัง
โบราณว่า ความจริงเป็นสิ่งไม่ตาย
แต่ความจริงบางเรื่องก็ทำให้ฉันแทบตายเหมือนกัน
จนวันนี้ ก็ยังทำใจไม่ได้กับความจริงหลาย ๆ เรื่อง
แต่ก็พยายามทำใจ

ทำไมนะฉันต้องมารับรู้กับเรื่องที่ไม่ต้องการที่จะรู้ด้วย
แต่ก็ช่างเถอะ จากวันนี้เป็นต้นไป ทุกสิ่งทุกอย่างจะเริ่มต้นใหม่
เริ่มจากศูนย์ เริ่มตรงจุดที่ไม่มีเธอเข้ามาเกี่ยวข้อง
ฉันจะพยายามลืม พยายามลบเธอออกจากชีวิต
ถึงมันจะทำไม่ได้ แต่ก็จะทำเท่าที่มีความสามารถ

ทุกครั้งที่ฉันเฉยเมย โปรดจงรู้ไว้ว่าฉันปวดใจ
ทุกครั้งที่ฉันหน้าบึ้งไปบ้าง โปรดจงรู้ไว้ว่าฉันวางฟอร์ม
ทุกครั้งที่ฉันตอบคำถามเธอห้วน ๆ โปรดจงรู้ไว้ว่าในใจฉันมันร้องให้แทบขาดใจ
ซักวันหนึ่งเมื่อฉันตัดใจได้ เมื่อนั้น ฉันคงมีความสุข
แต่ยังนึกไม่ออกเลย ว่าความมีความสุขโดยไม่มีเธอ มันจะเป็นยังไง
หลาย ๆ คนที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป
จะมีซักกี่คนที่ทำให้เรามีความสุขได้ทุกครั้งที่นึกถึงเขา
โปรดจงรู้ไว้ ว่าเธอคือคนนั้นของฉัน
ทุกครั้งที่นึกถึงเธอ ฉันมีความสุข
แต่ลึก ๆ แล้วความทุกข์มันก็เกิดขึ้นโดยไม่รู้ตัว

อยากบอกว่า…….ฉันชอบเธอ

ทุกครั้งที่เหงา เศร้า หรือรู้สึกไม่สบายใจ
ไดฮับ คือที่แรก ที่ฉันคิดถึง คือที่แรกที่ฉันใช้ระบาย
ถึงไม่มีใครมารับรู้ หรือรับฟัง อย่างน้อย ฉันก็มีความสุข
ที่ได้ระบายความในใจหลาย ๆ อย่างออกไป

หลาย ๆ ครั้งที่เขียน เขียนจนพอใจแล้วลบ
จะมีอยู่ไม่กี่เรื่องเอง ที่ไม่อยากลบ
อยากเก็บเอาไว้เตือนความจำให้กับตัวเอง
ว่าครั้งหนึ่ง เรื่องนี้ทำให้เราต้องเสียใจ

ฉันเป็นคนแปลก อย่างที่รู้ ๆ กันอยุ่
คนที่คิดว่ารู้จักฉันดี แต่จริง ๆ แล้ว อาจจะไม่รู้เลยสักนิดก็ได้
หลาย ๆ คนที่พยายามคิดว่าตัวเองเข้าใจฉัน
อันที่จริงแล้ว เธอไม่เข้าใจเลยสักนิด..
แต่ก็ช่างเถอะ อย่างน้อยก็ดีใจ ที่เธอพยายามยามที่จะเข้าใจฉัน
แต่บางครั้งมันก็เกินไป จนฉันไม่ต้องการ

ฉันเป็นคนไม่ค่อยมีสาระ
คนรอบข้างอาจจะเห็นฉันสนุกสนานไปวัน ๆ
แต่จริง ๆ แล้วฉันก็แอบมีสาระอยู่ลึก ๆ
แต่ก็อย่างว่า เรื่องที่ฉันทำ บางเรื่อง ฉันไม่ต้องการให้ใครรู้
ฉันแอบไปทำโน่น ทำนี่ โดยที่ไม่บอกใคร
เพราะฉันไม่ต้องการให้คนมามองฉันผิด ๆ
เพราะสิ่งที่ฉันทำส่วนมาก ไม่ได้ทำเพื่อตัวเอง
ฉันทำเพื่อคนอื่น ทั้งนั้น… นี่แหละคือจุดอ่อนของฉัน

หลายครั้งที่คิดว่า ฉันทำไปเพื่ออะไร
ไม่มีประโยชน์กับตัวเองเลย
เหนื่อยทั้งกาย เสียทั้งเงิน แต่ก็ยังดันทุรังที่จะทำ
แต่ก็ช่างเถอะ ฉันทำเพราะฉันมีความสุขที่จะทำ

……………..
…………………….
…………………………..

วันนี้ตอนเช้าเสียโทรศัพท์เตือน ข้อความที่ตั้งไว้
9 พ.ค. 2547 มีกำหนดทำบุญ
อุ๊ยตาย เกือบลืมไปเลยแฮะ ว่าครบกำหนดแล้วนิหว่า
ก็เคยคุยกันกับน้องคนหนึ่ง ว่าวันนี้ จะไปทำบุญ
อุทิศส่วนกุศล ให้กับชีวิต ชีวิตหนึ่ง ที่ไม่มีโอกาศลืมตาดูโลก
กับเรื่องนี้ ฉันรู้สึกผิดมาตลอด ไม่ใช่ผิดธรรมดา รู้สึกผิดมาก
คิดขึ้นมาทีไร ก็อดใจหายไม่ได้
ไม่เคยนึกเคยฝัน ว่าเด็กยุวพุทธอย่างเรา จะทำเรื่องแบบนี้ลงไปได้
ตั้งแต่เช้า จนเย็น นั่งรอปฏิกิริยาตอบรับจากคนรอบข้าง
ว่าจะมีใครจำวันนี้ได้หรือปล่าว จนแล้ว จนรอด ก็เงียบ
ตัดสินใจอยู่นาน ว่าจะบอกใครดีหรือป่าว

บอกไปเพื่ออะไร….

บอกแล้วเกิดอะไรขึ้น…

วุ่นวายเกินไปหรือป่าว….

แล้วถ้าไม่บอกหล่ะ?
ปล่อยให้มันผ่านเลยไปเหรอ
ชีวิต ชีวิตหนึ่ง ที่ ถูกทำลาย ก่อนที่จะมีโอกาสลืมตาดูโลก
อย่างน้อยตักบาตร กรวดน้ำให้เค้าบ้างก็ยังดี

สี่ทุ่มก่อนกลับห้อง ก็เลยส่งข้อความ msn ไปให้คนที่เกี่ยวข้อง
จะว่าไงก็แล้วแต่นะ ถือว่าบอกแล้ว จะทำตามหรือไม่ ก็แล้วแต่เขาละกัน

ก่อนกลับห้องแวะไปซื้อ แอ๊ปเปิ้ล ก่ะส้ม แล้วก็แวะซื้อนมกล่องที่เซเว่น
ซื้อมาเยอะเลย เตรียมใส่บาตรตอนเช้า

…..
……
อยู่ห้องคนเดียว รู้สึกขนลุก สยิว ๆ แฮะ
ยิ่งคิดมากอยู่ด้วย ได้ยินเสียงปลั๊กไฟ โดนลมพัด กระแทกผนัก ยังสะดุ้งเลย
เจ้าหนูน้อยมาเยี่ยมเรารึป่าวหว่า -”-
รออีกหน่อยนะ พรุ่งนี้เช้าจะทำบุญไปให้…
มีท่อนฮุค เพลงมาฝาก ด้วยล่ะ น้ำตา และพรหมจรรย์ ของอ้อยกระท้อน ร้องแหละ

-:- จึงตัดสินใจทำร้ายสายเลือด หมอเถื่อนเฉือนเชือดชีวิตเขา -:-
-:- ลูกเอ๋ย โลกนี้ไม่ใช่ของเจ้า กลับไป ที่เก่า ที่เจ้ามา -:-
อโหสิให้ด้วยนะเจ้านู๋น้อย